Hönnun verðlaunapenings fyrir Reykjavíkurmaraþonið

Verðlaunapeningur á að gera eitt sem flestir íþróttapeningar klikka á: hann þarf að vera eitthvað sem hlaupari vill halda í eftir að spennan er runnin af honum, ekki bara sönnun þess að hann hafi klárað hlaupið. Það var upphafspunkturinn fyrir peninginn fyrir Reykjavíkurmaraþonið, hönnun sem finnst eins og borgin sjálf, ekki almennur lárviðarpeningur með borða.

Hugmyndin kom frá hlaupaleiðinni sjálfri. Hlauparar í Reykjavíkurmaraþoninu klára hlaupið meðfram hafnarsvæðinu, með lágreista borgarsýn í baksýn yfir vatnið. Ég teiknaði þessa borgarsýn sem einfalda útlínu, form sem gæti setið á peningi, aðeins nokkra sentimetra á breidd, og samt lesist skýrt án þess að þurfa lit eða smáatriði til að bera það uppi.

Þaðan þurfti merkið að virka á mjög ólíkum skölum: stimplað í pening, prentað á keppnisbol, sett upp á skilríki hlaupara og notað á hvatningarkort sem sjálfboðaliðar afhenda meðfram hlaupaleiðinni. Hver útfærsla þýddi að einfalda sömu borgarsýnina enn frekar, þar til hún virkaði jafn vel sem flatt tákn og sem þrívíður peningur.

Prófsteinninn fyrir svona verkefni er ekki merkjahandbók, heldur hvort einhver haldi peningnum uppi á hillu. Að halda auðkenninu svona þétt byggðu í kringum eitt endurþekkjanlegt form, borgarsýnina yfir vatninu, var það sem gerði það mögulegt.